“Ένα παιδί από το πουθενά” και η Άλκη Ζέη μας δείχνουν τον τρόπο

Πριν λίγες μέρες σε μια ανάρτηση στο instagram αναφέρθηκα στο βιβλίο της αγαπημένης μου Άλκης Ζέη “Ένα παιδί από το πουθενά” από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.

Για άλλη μια φορά συνειδητοποίησα πως η συγγραφέας αυτή αποτελεί σταθμό και κατέχει ένα μικρό κομμάτι στην καρδιά μου από όταν μάλιστα πήγαινα Δημοτικό! Τι να πρωτοθυμηθώ;
Την “μωβ ομπρέλα” η οποία μάλιστα υπάρχει και στο βιβλίο της Δ Δημοτικού στο μάθημα της Γλώσσας και όποτε το διαβάζουμε με τα μικρά συγκινούμαι; “Το καπλάνι της βιτρίνας” ή “Τον μεγάλο περίπατο του Πέτρου”; Η Άλκη Ζέη καταφέρνει με αξιοζήλευτο τρόπο να σε ταξιδέψει στον χρόνο. Να μυρίσεις τα υφάσματα και να δεις τα χρώματα που σου περιγράφει, μπροστά σου…

Πάμε όμως να δούμε την ιστορία από την αρχή.

Ο Ίκαρος είναι ένα παιδί που κατοικεί στο Παγκράτι. Οικογένεια δεν έχει γνωρίσει παρά μόνο την θεία του Ελένη-Ιοκάστη και όσα συζητάνε με τις φίλες της κάθε Πέμπτη που μαζεύονται για την καθιερωμένη μπιρίμπα. Ο πατέρας του σκοτώθηκε σε αεροπορικό δυστύχημα -ήταν πιλότος- ανήμερα των δεύτερων γενεθλίων του γιου του κι αμέσως μετά η μητέρα του, για την οποία δεν ξέρει σχεδόν τίποτα, υποθέτει μόνο ότι ήταν/είναι Ρουμάνα, εξαφανίστηκε αφήνοντάς τον στην όχι και τόσο τρυφερή αγκαλιά της
Έτσι μεγαλώνει ο Ίκαρος, δακτυλοδεικτούμενος στο σχολείο, χωρίς να πηγαίνει σε πάρτι, χωρίς να μαθαίνει αγγλικά, χωρίς εξωσχολικές δραστηριότητες, χωρίς βασικές γνώσεις, χωρίς στοργή, ένα παιδί από το πουθενά. Πάει πια στην πέμπτη δημοτικού. Έχει μια μόνο φίλη, την Ξένια. Όμως, ξαφνικά τα πάντα αλλάζουν. Αποκτά έναν νέο φίλο στην ηλικία του. Μαθαίνει ποιος είναι ο Τζο Νέσμπο. Ανακαλύπτει το παρκούρ. Γνωρίζει τον θείο της Ξένιας. Αποκτά έναν δικό του «θείο». Ο γυμναστής του του προτείνει μια εκδρομή. Χωρίς να το καταλάβει, στήνεται γύρω του το υποστηρικτικό περιβάλλον που του έλειπε χρόνια και βρίσκεται να αντιμετωπίζει με επιτυχία το bullying, να εξασφαλίζει σπίτι σε έναν άστεγο, να πηγαίνει διακοπές κάπου εκτός από την Ανάβυσσο, να κυλιέται αγκαλιά με έναν σκύλο, να αγοράζει καινούργια παπούτσια, λίγο πιο μοντέρνα, να βλέπει ότι υπάρχουν ηλικιωμένοι που δεν έχουν κανένα στερεοτυπικό χαρακτηριστικό, να μαθαίνει μπάσκετ, να τραγουδάει, να πρωταγωνιστεί σε ταινία, να αποκτά κουλ παρατσούκλι, να κάνει κολλητό του έναν μετανάστη, να ψωνίζει κατσαρόλες στη Σπάρτη, να κάνει έναν παπαγάλο να ζηλέψει, να εξημερώνει ακόμα και την Ελένη-Ιοκάστη. Να δίνει ελπίδα σε όλους μας ότι ένας καλύτερος κόσμος, χωρίς διακρίσεις, χωρίς ρατσισμό, με παιδιά ελεύθερα από προκαταλήψεις και ενήλικες ανοιχτόμυαλους είναι τελικά εφικτός!

Η Άλκη Ζέη παίρνει την μορφή ενός παιδιού, που θα μπορούσε να είναι ο μαθητής μας, ο συμμαθητής του παιδιού μας στο ποδόσφαιρο ή το παιδί που μένει στην διπλανή πόρτα στην πολυκατοικία. Γίνεται ένα πρόσωπο και αντιπροσωπεύει κάθε αδικημένο, κάθε μειονότητα. Γίνεται φωνή που φέρνει την λύτρωση και δίνει ελπίδα σε πολλά παιδιά που το ζουν ή που βλέπουν τέτοιες καταστάσεις να σηκώσουν ανάστημα και να δούνε τον κόσμο με άλλο μάτι. Όπως ακριβώς τους αξίζει

*ένα μεγάλο ευχαριστώ στις Εκδόσεις Μεταίχμιο για το αντίτυπο με την υπογραφή της Άλκης Ζέη. Συγκινήθηκα πραγματικά ❤

Αφήστε ένα σχόλιο

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.