Συνέντευξη με τον Timoleon Tiramola, έναν κλόουν διαφορετικό απ’τους άλλους

Μια συνέντευξη με τον πιο διάσημο κλόουν της Θεσσαλονίκης, Timoleon Tiramola! 

– Timoleon Tiramolas, ξεχωριστό και παιχνιδιάρικο το ‘’ονοματεπώνυμό’’ σου. Από πού το εμπνέυστηκες;

Χε! Από το διάσημο χάρτινο ήρωα της ιταλικής σχολής των κόμιξ! Είμαι ψηλός κι αδύνατος, μακριά χέρια-πόδια! (βλ φώτο 1)

– Πόσα χρόνια ασχολείσαι με την διασκέδαση παιδιών; Θυμάσαι συναισθήματα από την πρώτη σου επαφή με το επάγγελμα;

Σχεδόν 20 χρόνια! Η αρχή έγινε στην παιδική κατασκήνωση Yuppi Camp ως ψυχαγωγός. Αν και πάνε πολλά χρόνια, φαντάζομαι ότι τα συναισθήματα μου ήταν ανάλογα ενός 20χρονου με τα μυαλά πάνω απ’ το κεφάλι που κάνει κάτι με μικρόφωνο και μεγάλο κοινό.. Μούρλα σκέτη και ψώνιο…

 

– Η πιο αστεία στιγμή στην καριέρα σου;

Είμαι τόσο τυχερός με το επάγγελμα που κάνω που οι αστείες στιγμές είναι ο κανόνας στη δουλειά μου, οπότε είναι και δύσκολο να ξεχωρίσω μία… Λετ μι θινκ… Χμμμ… Μούμπλε μούμπλε… (κόμικ ήχος σκέψης). Γενικά πέρα από τις βλακείες που κάνω εγώ και που μου συμβαίνουν καθημερινά (άμα είσαι κλόουν, την έλκεις τη γκάφα από μόνος σου, τη λακούβα με τα νερά βρε παιδί μου, τη σαβούρντα, πώς το λένε) και με τα οποία γελάω με τον εαυτό μου, άπειρο γέλιο ρίχνω με τις ατάκες των παιδιών και τις αντιδράσεις τους στα ερεθίσματα που τους δίνω. Για παράδειγμα ήταν φέτος τα Χριστούγεννα, στη διάρκεια των οποίων κατ’ εξαίρεση ντυνόμαστε ξωτικά και όχι κλόουν, όπου αμέσως μετά από μία παράσταση σε σχολείο έφυγα βιαστικά ντυμένος και βαμμένος για να προλάβω το σούπερ μάρκετ όπου μπήκα σοβαρός να ψωνίσω. Την ίδια στιγμή για τον ίδιο λόγο βρέθηκε στο σούπερ μάρκετ μία μητέρα με το παιδάκι της που αμέσως πριν ήταν στο σχολείο, στην παράσταση. Και λέει το 5χρονο στη μάνα: «ΣΟΥ ΤΟ ΠΑ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΙΝΟΣ!!!»

Πολλά τέτοια μου στέλνουν οι πελάτισσές μου και εννοείται τ’ απολαμβάνω! (βλ παιδικές ατάκες 2 & 3 )

 

– Μια στιγμή της καριέρας σου που θα ήθελες να ξεχάσεις;

Σ’ ένα πάρτυ γενεθλίων στο άναμμα τούρτας έκαψα – προφανώς άθελά μου – λίγο το μαγουλάκι του παιδιού που είχε τα γενέθλια με τον αναπτήρα που μόλις είχα ανάψει τα κεράκια…. Συνήθως στη διαδικασία της τούρτας στεκόμαστε πίσω από το παιδί που έχει τα γενέθλια και που έχει την τούρτα μπροστά του στο τραπέζι. Τριγύρω του όπως μπορείτε να φανταστείτε στριμώχνονται όσο πιο στριμωχτά μπορούν όλα τα καλεσμένα παιδάκια. Όταν τα κεράκια είναι πολλά (απορώ τα κεριά-νούμερα γιατί εφευρέθηκαν;!;!) ο αναπτήρας πυρώνει… Την ώρα που τον τραβούσα να τον βάλω στην τσέπη μου, κάποιο παιδάκι έσπρωχνε «για να βλέπει»… Αυτό… Κακή στιγμή… Ήθελα ν’ ανοίξει η γη να με καταπιεί… Ούτε χιούμορ, ούτε τίποτα… Όλοι οι γονείς ήταν αυτόπτες και με κατανόησαν, μου συμπαραστάθηκαν εκείνη τη στιγμή. Ο πατέρας του παιδιού καθόλου. Είχε πρόσφατα χάσει τη γυναίκα του και μητέρα του κοριτσιού… Φανταστείτε πώς και πόσο ένιωθε για την κόρη του… Τον κατανοώ… Αφού δε με σκότωσε…

 

– Έχεις σπουδάσει ή έχεις ασχοληθεί ποτέ με κάποιο επάγγελμα που δεν είχε καμία σχέση με παιδιά;

Εννοείται! Σπούδασα Οικονομικά στο ΑΠΘ και από τις πρώτες δουλειές που επιχείρησα να κάνω, για το χαρτζιλίκι που λένε, ήταν βοηθός σερβιτόρου στο περίφημο Ντορέ Ζύθος στο Λευκό Πύργο. Ε κατάφερα να ρίξω σφηνάκι πάνω στη γραβάτα του πελάτη και έτσι το γύρισα σε κλόουν!

– Ποιος ήταν ο αγαπημένος σου ήρωας όταν ήσουν παιδί;

Καμπαμαρού εννοείται! «Διάβολε! Καταραμένε Σιτζούνε! Ωωωω Μάη….»

 

– Οι ατάκες σου στα Social Media σε έχουν κάνει να ξεχωρίσεις. Τις γράφεις την στιγμή που τις σκέφτεσαι; Φοβήθηκες ποτέ οτι θα κάνουν ‘’κακό’’ στην δημόσια εικόνα σου;

Αν δεν τις γράφω τη στιγμή που τις σκέφτομαι ή μου συμβαίνουν, σίγουρα τις σημειώνω κάπου και τις μεταφέρω μετά. Κακό στη δημόσια εικόνα μου… Αν μιλάμε για το κομμάτι του χιούμορ ήδη υπάρχει μία μερίδα κόσμου που λέει ευγενικά για μένα ότι «έχει ιδιαίτερο χιούμορ» εννοώντας ότι δεν τους αρέσει και ενδεχομένως να απέφευγαν να συνεργαστούν. Κοιτάξτε όμως, η δουλειά μου εκτός από δουλειά, εμπεριέχει κ ένα υποκειμενικό καλλιτεχνικό κομμάτι μέσα από το οποίο εκφράζομαι και μέσα στο οποίο βρίσκω τον εαυτό μου και είμαι χαρούμενος με τη δουλειά μου. Στο βαθμό που η δουλειά μου ακόμα με ταΐζει και υπάρχουν ακόμα πολλοί και πολλές εκεί έξω που εκτιμούν αυτό το χιούμορ, αν είναι να αυτολογοκριθώ για να είμαι αρεστός σε όλους καλύτερα να πάω σπίτι μου.

Αν μιλάμε για τα κοινωνικά μου σχόλια και τις θέσεις που κατά καιρούς έχω εκφράσει πχ ενάντια στο ρατσισμό ή την κριτική μου στις συμπεριφορές του νεοέλληνα, του εγωπαθή, του φιλοτομαριστή, του ωχαδερφιστή, του μάγκα, του νταή του ταμ-ταμ-ταμ, ε τότε είμαι ακόμα πιο απόλυτος. Άμα είναι να το βουλώσουμε καλύτερα να πεθάνουμε. Όλη η σύγχρονη κατάντια της κοινωνίας και της πολιτείας μας τα τελευταία χρόνια οφείλεται πέρα από την ως άνω περιγραφή, στη σιωπή και συνενοχή όλων των υπολοίπων ημών. Η κάθε σιωπή του κάθε φιλήσυχου πολίτη που κοιτάει τη δουλειά του είναι συνενοχή σε κάθε έγκλημα, μικρό ή μεγάλο που συντελείται δίπλα μας. Από τις Σκουριές της Χαλκιδικής μέχρι τον Ζακ Κωστόπουλο, την Ελένη Τοπαλούδη, το Βαγγέλη Γιακουμάκη και πάει λέγοντας…. Τι να τους κάνουμε τους έντιμους νοικοκύρηδες κυρ Παντελή; Αν θέλουμε αυτός ο κόσμος να πάει μπροστά στόχος είναι να πάμε ένα βήμα παραπέρα από την αστική νομιμότητα. Όχι ακούστε το τραγούδι…

Έντιμε άνθρωπε κυρ-Παντελή έχεις κατάστημα κάπου στη γη πουλάς εμπόρευμα, βγάζεις λεφτά πολλά λεφτά, πολλά λεφτά Τις Κυριακές πρωί στην εκκλησιά σταυροκοπιέσαι στην Παναγιά Έντιμε άνθρωπε κυρ-Παντελή έχεις και σύζυγο, κόρη, παιδί μοντέρνα έπιπλα, έγχρωμη tv, τρως τροφή πνευματική. Μακριά από κόμματα μην βρεις μπελά, “Πατρίς, θρησκεία και φαμελιά” Έντιμε άνθρωπε κυρ-Παντελή τι κι αν πεθαίνουνε πάνω στη γη χιλιάδες άνθρωποι, χωρίς ψωμί, μαύροι, λευκοί ή κίτρινοι. Ο γιός σου μοναχά να ‘ναι καλά ν’ αφήσεις τ’ όνομα και τον παρά. Έντιμε άνθρωπε κυρ-Παντελή σκεύρωσες, σάπισες στο μαγαζί τη νιότη ξόδεψες και την ορμή

για τη δραχμή, για το πετσί δίπλα σου τ’ όνειρο, η ζωή και το φως μα εσύ στο κουφάρι σου κλεισμένος εντός. Ξέρεις πως δώσανε κυρ-Παντελή άλλοι τα νιάτα τους και τη ζωή να γίνει τ’ όνειρο φέτα ψωμί να φας και ‘ συ κυρ-Παντελή; Κι εσύ τι έδωσες κυρ-Παντελή; Πες μας τι έκανες σ’ αυτή τη γη; Πες μας τι άφησες κληρονομιά που να εμπνέει τη νέα γενιά; Έντιμε άνθρωπε κυρ-Παντελή έντρομε, άβουλε συ φασουλή βρώμισες τ’ όνειρο και την ψυχή άδειο πετσί χωρίς πνοή. Έντιμοι άνθρωποι, νέα γενιά θάψτε τους έντιμους μες στα σκατά κι αυτούς που φτιάξανε τον Παντελή σκουλήκι άχρηστο σ’ αυτή τη γη.

-Ποια είναι τα μελλοντικά σου σχέδια;

Να γίνω ακόμα πιο κλόουν!

– Ας κλείσουμε με μια συμβουλή. Θα μας προτείνεις ένα παιχνίδι που μπορεί να πραγματοποιηθεί ανάμεσα σε παιδί και γονιό;

Ναι καλά… Βρείτε πρώτα χρόνο με τα παιδιά σας κ ας κάνετε μόνο αγκαλιές. Ας κοιτιέστε στα μάτια, ας δείτε και τηλεόραση μαζί δεν πειράζει. Απλά βρείτε χρόνο για τα παιδιά σας, μαζί με τα παιδιά σας… όχι άλλα δώρα, όχι άλλα αγοραστά παιχνίδια, όχι άλλα tablet… Περάστε χρόνο ζωτικό και δημιουργικό με τα παιδιά σας… Αυτό μπορεί και να σώσει την επόμενη γενιά…

Να είστε καλά. Peace που λέγαν και τα χίπια…

Αφήστε ένα σχόλιο

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.